ღஜشهر زیبای من انارஜღ

نامه ای برای خدا

پروردگارا چگونه لب به توصیف تو بگشایم که زیباترین و پرمعناترین واژه ها از وصف تو

عاجزنددستهایم

نوشتن انچه قلبم فریاد میزند ندارد. نگارش انچه بادیدن اسمان و کوه ها که گوشه ای از عظمت تورا به

نمایش

گذاشته اند و خورشید که غروب و طلوعش ما را از خواب غفلت بیدار میکند و ابرهایی که

میفرستی تا باغرش

خود ترس از خدا را یاداوری کنند.چگونه میتوان تو را فراموش کرد تویی که با وزش بادها و روییدن

گیاهان و

رقص پروانه ها در وجودم احساس میکنم .چگونه به شکرانه ی تو همچون بید مجنون تعظیمی همیشگی

به بارگاهت داشته باشم؟بالبخندگل در باغچه ی زندگی پیام شاد زیستن را به طبیعت میدهی .کاش من خود

طبیعت بودم ومجبور به وصف تو نبودم که گاهی سکوت خود معنای فریاد دارد.......

پروردگارا یاری ام کن انچه را که دانسته یا نداسته

میشکنم دل نباشد؟!

دوشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1388 توسط اميرعلي |

خدايا...

خدايا...

تو مسئولی خداوندا مرا بی آنکه خود خواهم اسير زندگی کردی..

کدامين دست جز دست تو غم ريزد به کام من

چرا شد قرعه ي محنت بنام من

که حتی نيمه شبها اشک غم ريزم بپای تو

به اميد صفای تو ... به اميد دوای تو ...

خدايا عاصی و خسته به درگاه تو روو کردم

نماز عشق را آخر به خون دل وضو کردم

دلم ديگر به جان آمد در اين شبهای تنهايی

بيا بشنو تو فريادی که پنهان در گلو کردم

دلم ديگر به جان آمد در اين شبهای تنهايی

بيا بشنو تو فريادی که پنهان در گلو کردم

خدايا گر تو درد عاشقی را ميکشيدی

تو هم زهر جدايی رو به تلخی ميچشيدی

اگر چون من به مرگ آرزوها ميرسيدی

پشيمون ميشدی از اينکه عشق رو آفريدی

بگو هرگز سفر کردی سفر با چشم تر کردی

کسی را بدرقه با اشک تو با خون جگر کردی

ز شهر آرزوهايت به ناکامی گذر کردی

گل اميد تو پرپر به خاک رهگذر کردی

خدايا گر تو درد عاشقی را ميکشيدی

تو هم زهر جدايی رو به تلخی ميچشيدی

اگر چون من به مرگ آرزوها ميرسيدی

پشيمون ميشدی از اينکه عشق رو آفريدی

جمعه بیست و پنجم اردیبهشت 1388 توسط اميرعلي |

فراموش نمیکنم

                                        هرگز تو را فراموش نخواهم کرد

                                          حتي اگر مرا از ياد ببري

                                          و هرگز از تو رنجور نخواهم شد

                                                چرا که دوستت دارم

                                           چرا که مهرباني را در تو ديدم

                                       با چشمانت وجودم را دگرگون ساختي

                                      پس هرگز مهربانیهایت را فراموش نمیکنم

چهارشنبه شانزدهم اردیبهشت 1388 توسط اميرعلي |

زندگی

زندگی فرصت بس کوتاهیست...

تا بدانیم که مرگ آخرین نقطه پرواز پرستوها نیست...

مرگ هم حادثه است مثل افتادن برگ...

که بدانیم پس از خواب زمستانی خاک...

نفس سبز بهاری جاریست...

جمعه یازدهم اردیبهشت 1388 توسط اميرعلي |