كاش هيچوقت عشقي متولد نميشد كه

احساسي بميرد

مهربانا!

میدانم که تا تو راهی نیست.

میدانم که آسمان فیض و رحمتت همه جا بر سرم سایه دارد.

میدانم که دستهای سبزت همیشه پشت و پناهم است.

میدانم که تو ، تنها تو نگران لغزشهای ناتمام من هستی.

اما نمیدانم  

چرا هرروز که میگذرد از تو دورتر میشوم؟ 

دلم را به دست آب می سپارم و سبزی روحم را به شیرینی ناپایدار و فریبنده ی گناهان.

کمکم کن! 

من این لذتها را به بهای دوری از تو نمی خواهم. من تو را میخواهم.  

                                 تنها تو را...ای مهربانترین مهربانان!  

دستي نيست تا 

نگاه خسته ام را نوازشي دهد.  

اينجا ،باران نمي بارد...  

فانوسهاي شهر، خاموش و مُرده اند  

دست هاي مهرباني ،فقيرتر از من اند...!

نامردمان عشق نديده ،  

خنجر کشيده اند بر تن برهنه   و بي هويتم !  

دلم مي خواهد آنقدر بنويسم

تا نفسهايم تمام شود.

آنقدر دفترهاي کهنه را سياه کنم ،

تا سَرَم   ، فرياد کنند.

مي خواهم امشب ، 

شاعر نو نويس کوچه ها شوم.

بوي غربت کوچه ها

امان بُريده است...!

مي خواستم واژه اي پيدا کنم تا ...  

دلتنگي کهنه و بي خاصيتم را  

عرضه کند ، 

ولي 

واژه ها باز هم غريبي مي کنند.

مي خواستم ، 

کاغذي بيابم منت نگذارد ،  

تنش را بدستانم بسپارد ،

تا نوازشش دهم ،

اما ، اعتمادي نيست...!

اين لحظه ها ي لعنتي ،

باز هم مرا عذاب مي دهند...

اين دقيقه هاي بي وفا ،  

بي وجدانترين ِ عالم اند...!

دستي نيست تا

دستهاي خسته ام را

گرم کند...

نگاهي نيست ،

تا مرا اميد دهد...

نفسي نمانده تا به آن تکيه کنم.

اينجا،

آخرين ايستگاه عاشقيست...!