دنیا تا بوده وهست همین است تا هنگامی که بر صورتش لبخند

                          زنی حرمت آشنایی تو را نگه خواهد داشت واما امان از روزی که 

                          جرقه ی امیدی برای خنداندن ودلخوش کردنش نداشته باشی ان

                          وقت است که میله ی سرخی از بی وفایی بر دیدگانت میکشد تا از

                          دیدن زیبایی های زندگی محروم شوی وچاره ای نداری جز اینکه   

                          بنشینی و بسوزی و آخرش هم به درد خودت بمیری بی انکه 

                          کسی کنارت نشسته باشد و  برایت اشک دلسوزی ودوست داری بریزد و..........