شب هایی هستند که آدمی بعضی مواقع خوابش نمی آید. نه بخاطر خواب بعد از ظهرش، نه بخاطر مشغله های

ذهنی و فکری اش، نه بخاطر معشوقه اش، نه بخاطر رفتارش، نه بخاطر حرف هایش و نه بخاطر ... بخاطر

هیچ چیز هم نه. فقط و فقط به خاطر خودش! در این شب به اوج خلوص می رسد. خود را پاک تر از هر پاکی

می بیند حتی اگر ساعتی قبل بزرگترین گناهان را انجام داده باشد! آن شب شبی است که اگر بخواهد می تواند تا

صبح بیدار بماند و بنویسد و بنویسد و بنویسد. از هر چه بخواهد بنویسد و روز بعد آنرا بخواند و تعجب کند از

هر آنچه که نوشته است که آیا من اینها را نوشته ام؟!!!